Knut Olav (1 of 1)Knut Olav Daasvatn (f. 69). Eg skreiv mitt første dikt hausten 2007. Sidan har det vorte mange fleire. At det var dikt som skulle springe ut av skrivetrongen, var ei stor men gledeleg, overrasking. Eg er utdanna biokjemikar, men har sidan 1998 arbeidd i ulike administrative stillinger ved Universitetet i Bergen, og er no tilsett ved Molekylærbiologisk institutt. Eg er gift, og har ein son.

Sidan 2009 har eg vore fast bidragsytar til tidsskriftet Kraftverk som Bergen kommune gjev ut. Eg har som dei andre Kammerpoetane nytta Dagbladet sitt Diktkammer som verkstad og møtestad med andre poetar. I 2011 og 2012 var eg representert med dikt i magasinet Jol i Setesdal som kjem ut ein gong i året med eit opplag på om lag 2000 eksemplar.

— Ofte snakkar eg nærast diktet fram, høyrer det inne i meg medan eg skriv. Då vert det gjerne litt lengre tekstar. Det fine med å skrive slik er at det gjev ei kjensle av flyt og samanheng. Så har eg ei litt barokk side som òg får slippe til då, med snirklar og sidesprang. Men eg har òg ein trong til å finne fram til slåande språkbilete, leite etter akkurat den forma som uttrykkjer ein idé så klårt som mogeleg. Då vert det ofte korte dikt, og mange gonger tek dei lengre tid å skrive.

Intervju i Dagbladets nettavis mai 2013

Intervju i Dagbladets nettavis april 2012

beauty queens

dei ligg i rader under kvite dyner
huda deira er bleik som voks, om du
stryk dei på handa medan dei søv,
dreier dei langsamt kring seg sjølve
og spelar av bitar av gløymde melodiar

ein gut med brune krøller
går mellom sengene og
byr dei vatn

kvinna med det mjølkeblåe blikket
seier takk, men no drikk eg berre
med augene

kor lenge skal du drikke?
til auget er fullt
seier ho, og lar han kjenne
på augeeplet

ein gong fann eg eit reir
med fem blåmeisungar i
seier han
dei hadde ikkje fjør

søster seier dei veks
seg vakrare dag for dag
etter som rynkene
grev seg innover

eit svakt skin gjennom rispapirhuda
visar kor dei djupaste furene
har nådd heilt inn
til den inste barndomen

 

også i Teaterparken er våren eit skuggespel

ein gut sit på ein benk
under dei blømande
japanske kirsebærtrea
og rettar lupa mot ei øskje
full av små oldingar
som knoklar seg
sirleg brettar dei
origamiandlet
av si altfor store hud
Spelar skuggeteater
i stadig nye faldar
når dei står på plena
tynne som teaterplakatar
kan han sjå dei dreie sakte
mot høgre og høyre
korleis dei knirkar
som tørkestativ i vinden
i kveldinga sit dei i rader
med pledd over beina
Fylte av barndomar
bular dei som rislamper
sprekkeferdige av ljos
 

dødsing

i forvridde positurar
regnar gamlingane frå timeteren
80-90 år etter hoppet
glisar dei tannlaust mot meg
som dei veit noko eg ikkje veit
strekkjer kroppen ut i stjerneform
peikar nase til meg i forbifarta
rekk tunge, dansar
tommelfingerdansen
gjer bråe utfall med armar og bein
før dei til sist
alltid i siste augneblinken
krøkar seg saman
bur kroppen på nedslaget
og merkeleg lydlaust
landar, så mjukt at jorda
straks tek imot dei
bassenga tek dei med seg
dei glødar svakt
der dei ligg på botnen
med andletet opp
urørlege, dei kan
halde pusten i ei æve
det veike ljoset blafrar
det er då eg kjenner vinden
mot andletet