{"id":218,"date":"2013-05-11T10:55:41","date_gmt":"2013-05-11T10:55:41","guid":{"rendered":"http:\/\/kammerpoetane.wordpress.com\/?page_id=218"},"modified":"2021-11-08T10:41:16","modified_gmt":"2021-11-08T09:41:16","slug":"oddbjorn-aardalen","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kammerpoetane.com\/?page_id=218","title":{"rendered":"Oddbj\u00f8rn Aardalen"},"content":{"rendered":"
\n \n \"Fb-Button\"\n <\/a>\n <\/div>
<\/fb:like><\/div><\/div>

\"Oddbj\u00f8rn<\/a>Diktet blei til som regnet blir til. \u00a0Eller skyene. \u00a0P\u00e5 eit vis er det ikkje lett \u00e5 forklare. \u00a0Det berre var der. \u00a0Plutseleg. \u00a0Slik dei fleste dikta mine kjem, som ein soloppgang, som eit vennleg smil fr\u00e5 eit barnebarn, som ein vind fr\u00e5 s\u00f8r.<\/p>\n

Dette svarer Oddbj\u00f8rn Aardalen n\u00e5r Maria B\u00f8rja i Dagbladets Diktkammerjury sp\u00f8r korleis vinnardiktet i desember 2012 blei til. Oddbj\u00f8rn blei M\u00e5nadens poet, og det er fjerde gongen han smykker seg med denne heideren. Diktet er slik:<\/p>\n


\nLandbruksmelding<\/em><\/strong><\/p>\n

Bondens fire d\u00f8tre<\/em>
\nblir sl\u00e5tt med lj\u00e5<\/em>
\nto gonger i \u00e5ret<\/em><\/p>\n

Feiarens fem s\u00f8ner<\/em>
\nblir sleppte p\u00e5 beite<\/em>
\ni mai<\/em><\/p>\n

Landbrukspolitikken<\/em>
\ner ikkje skapt<\/em>
\nslik du trur<\/em><\/p>\n

men Gud er bekymra<\/em>
\nfor biene<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

Oddbj\u00f8rn Aardalen er f\u00f8dt i Vennesla i 1944. Han vaks opp p\u00e5 garden Skjervedal der det var tradisjonell landbruksdrift med mj\u00f8lkekyr og skog. Garden ligg einb\u00f8lt, det var over ein kilometer til n\u00e6raste nabo. Det var magert, det var sparsommeleg, det var hender og ryggar og helse som skulle til for \u00e5 gje eit rimeleg livsgrunnlag. Men gauken gol vakkert i Ekredalen i mai, og mor sine arbeidshender var mjuke n\u00e5r dei strauk over h\u00e5ret til ein liten kvith\u00e5ra tass som skulle g\u00e5 til kulturbeitet og ha med seg kyrne heim til kvelds.<\/p>\n

Vegen var landbruk, vegen var omsorg og omtanke for distrikta, vegen var varda med fantasi, med g\u00e5ter, med undring over dette ein kallar livet. Over vegen stod eit skilt: Mennesket er menneskets glede.<\/p>\n

Mor skreiv dagbok, og unge Oddbj\u00f8rn var tidleg lesande og skrivande. Han las d\u00e5 han var fire og dagb\u00f8kene fr\u00e5 1953 og fram til denne tid stend og skin svart i hylla p\u00e5 loftsgangen i det 200 \u00e5r gamle innhuset p\u00e5 garden der han og Kari bur. Kari, som har vore hans gode fylgje i 40 \u00e5r.<\/p>\n

Eit skrivande menneske. Sp\u00f8r du Oddbj\u00f8rn om eitkvart, svarer han gjerne med eit dikt. P\u00e5 sine eldre dagar har skrivekl\u00f8en tiltatt, ikkje minst etter at han oppdaga Dagbladets Diktkammer i 2003. Sidan denne hausten har han n\u00e6r sagt vore der inne d\u00f8gnet rundt. Sp\u00f8r du han, svarer han: DK er staden. Og han tek gjerne med nokre ord om den fenomenale diktl\u00e6reren, Helge Torvund, som har sl\u00e5tt ned stengsler og opna rom for Oddbj\u00f8rn, s\u00e5 han mest f\u00e5r t\u00e5rer i augo n\u00e5r han tenkjer p\u00e5 det. Takk, takk, gode Helge. Og takk til dykk alle, gode medpoetar p\u00e5 Diktkammeret, som sprer s\u00e5 mykje glede og lys at det mest er sommar heile \u00e5ret.<\/p>\n

Det har blitt \u00e5tte diktb\u00f8ker: \u201dGr\u00f8nn resept\u201d (2005), \u201d\u00c5 sj\u00e5 med hjarta\u201d (2006), \u201dTryms verd\u201d (2009), \u201dRundetid\u201d (2012), Seljefl\u00f8yteprinsippet (2014), Bever (2016), Rein skog (2018) og sist Norsk Bonde- og Svarttrastlag <\/a>no i 2021. Dei fire f\u00f8rste er utgjeve p\u00e5 Setesdalsforlaget, eit lite Forlag i Valle i Setesdal, medan Seljefl\u00f8yteprinsippet, Bever og Rein skog er utgjeve p\u00e5 Alm media som held til i Oslo medan Norsk Bonde- og Svarttrastlag kom p\u00e5 Bokhuset Forlag som held til i Tvedestrand. Han har nok pr\u00f8vd seg p\u00e5 st\u00f8rre forlag, men f\u00e5tt dei naudsynte refusjonane. Og han tenkjer: Kvifor vere stor, n\u00e5r ein er lukkeleg som den ein er.<\/p>\n

I\u00a0perioden 2012-15 har Oddbj\u00f8rn hatt\u00a0dikt i F\u00e6drelandsvennens laurdagsmagasin «God Helg» (siste nummer kvar m\u00e5nad) i samband med naturbileteserien «Glimt fr\u00e5 Agdernaturen» av naturfotograf Jan Thomassen og sidan 2013 har han vore representert med dikt i «Jol i Setesdal<\/a>» .<\/p>\n

Oddbj\u00f8rn fekk Vennesla kommune sitt Kulturkrus i 2007 for poesien sin. \u00a0Han\u00a0har og hevda seg godt i den internasjonale haikukonkurransen Shiki Monthly Kukai<\/a>. \u00a0I november 2013 fekk han ein andreplass med denne haikuen:<\/p>\n

night snow<\/em>
\nthe white sound<\/em>
\nof silence <\/em><\/p>\n

og i juli 2015 delt andreplass med denne:<\/p>\n

tropical night<\/em>
\nthe wet smell<\/em>
\nof lonelieness.<\/em><\/p>\n

Oddbj\u00f8rn har f\u00e5tt fleire dikt tonesett, og det er blitt framf\u00f8ringar mange stader i landet. Han gler seg som eit barn og tenkjer at det er storvegs at poesien som han sj\u00f8lv har skrive kan n\u00e5 ut til folk p\u00e5 dette viset.<\/p>\n

Helge Torvund skreiv, for juryen, i samband med begrunning for valet av M\u00e5nadens poet i desember 2012:<\/p>\n

\u201dNorsk kultur!<\/strong><\/em><\/p>\n

Under ein sv\u00e6rt s\u00e5 n\u00f8ktern tittel, og med ein tone som om alt som her vart sagt er sj\u00f8lvsagt og klart, kastar diktet oss ut i eit grotesk og surrealistisk univers der lesaren sj\u00f8lv m\u00e5 finne vegen. Kva er dette? Og korleis er eigentleg landbrukspolitikken skapt, d\u00e5? Avslutningsvis f\u00e5r me eit bilete av ein bekymra Gud som ikkje f\u00e5r summetonen.<\/em><\/p>\n

Her skal ikkje gjevast noko oppskrift av dette, men jurymedlemmene er fascinerte over denne demonstrasjonen av kva eit kort dikt kan f\u00e5 til med medviten bruk av verkemidla.<\/em><\/p>\n

Og me kjenner trong til \u00e5 nemna at denne poeten, som har vore m\u00e5nadens poet f\u00f8r, og som er inne i ein sv\u00e6rt aktiv periode, stadig oftare skapar dikt som f\u00e5r Diktkammerdeltakar og Diktl\u00e6rar til \u00e5 sperre augo ppp. Ein friare og meir leikande stil kombinert med eit jordn\u00e6rt alvor skapar ein flora av lyrikk der menneska sin kvardag og gitte vilk\u00e5r spelar p\u00e5 lag med fantasien og kjensla av dette store me er ein del av. Slik god kunst kan. Her er \u201dsm\u00e5fuglstipend\u201d, \u201dNorsk bonde- og svarttrostlag\u201d og \u201dseptembers bestemorfang\u201d i eit univers der lesaren sit att med gleda over \u00e5 vere tilstade medan poeten m\u00f8ter kvinner og minne. Og der han er b\u00e5de trygg, jordn\u00e6r, overraskande og sj\u00f8lvironisk. Gode dikt f\u00f8lgjer gode dikt og nokre av dei skin av undringas perlemor. Dette er i alle fall norsk kultur, tenkjer ein. At denne diktaren i tillegg stadig st\u00f8ttar opp om, bryr om og oppmuntrar andre skrivande, og gler seg over deira framgang, er ei anna sak.\u201d<\/em><\/p>\n

Ute er det mai. Det regner, det er kaldt, men fuglesongen h\u00f8yrast som trassige vers mot den gr\u00e5 himmelkvelven. Det er blitt \u00f8rlite gr\u00f8nare i natt. Gud har igjen signert v\u00e5rens protokoll.<\/p>\n

\u00a0<\/i><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Diktet blei til som regnet blir til. \u00a0Eller skyene. \u00a0P\u00e5 eit vis er det ikkje lett \u00e5 forklare. \u00a0Det berre var der. \u00a0Plutseleg. \u00a0Slik dei fleste dikta mine kjem, som ein soloppgang, som eit vennleg smil fr\u00e5 eit barnebarn, som ein vind fr\u00e5 s\u00f8r. Dette svarer Oddbj\u00f8rn Aardalen n\u00e5r Maria B\u00f8rja i Dagbladets Diktkammerjury sp\u00f8r […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":179,"menu_order":11,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kammerpoetane.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/218"}],"collection":[{"href":"https:\/\/kammerpoetane.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kammerpoetane.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kammerpoetane.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kammerpoetane.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=218"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/kammerpoetane.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/218\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2912,"href":"https:\/\/kammerpoetane.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/218\/revisions\/2912"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kammerpoetane.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/179"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kammerpoetane.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=218"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}