Knut Olav (1 of 1)Knut Olav Daasvatn (f. 69). Eg skreiv mitt første dikt hausten 2007. Sidan har det vorte mange fleire. At det var dikt som skulle springe ut av skrivetrongen, var ei stor men gledeleg, overrasking. Eg er utdanna biokjemikar, men har sidan 1998 arbeidd i ulike administrative stillinger ved Universitetet i Bergen, og er no tilsett ved Institutt for biovitenskap. Eg er gift, og har ein son.

— Ofte snakkar eg nærast diktet fram, høyrer det inne i meg medan eg skriv. Då vert det gjerne litt lengre tekstar. Det fine med å skrive slik er at det gjev ei kjensle av flyt og samanheng. Så har eg ei litt barokk side som òg får slippe til då, med snirklar og sidesprang. Men eg har òg ein trong til å finne fram til slåande språkbilete, leite etter akkurat den forma som uttrykkjer ein idé så klårt som mogeleg. Då vert det ofte korte dikt, og mange gonger tek dei lengre tid å skrive.

Knut Olav gav i 2020 ut diktboka Alle sorger, alle gleder, illustrert med foto av Geir Daasvatn.  Dikta i boka er sterkt knytte til området kring Evje og Hornnes, der Knut Olav og Geir budde i store delar av oppveksten.   Med naturen som klangbotn krinsar samlinga kring opplevingar frå oppveksten, og held desse opp som ein spegel for diktarens livserfaringar som vaksen.

Intervju i Dagbladets nettavis mai 2013

Intervju i Dagbladets nettavis april 2012

berre ein liten ting før vi døyr

snart skal vi alle døy
men la oss gje oss litt tid før vi går i gang
det har inga hast
døden kan alltids vente ein dag eller to
medan vi gjer klar bombekastarane
ladar haubitsane
armerar klasebombene, smørar fallukene

kom, la oss marsjere, la oss gå om bord,
bemanne kryssarane
la bombeflya ta av
la oss myldre over jorda
la oss sverme over himmelen
la våre armadaer fylle horisonten
kom! la oss bombardere verda med venleik
la oss fyre torpedoar av medmenneskelegheit
mot kapitalismens gråe skutesider
la oss starte ein gjengjeldingskrig
med mellomdistanserakettar av kjærleik

snart skal vi alle døy, det er sant
men la oss i det minste ta oss tid
til å innkalle snikmordarane
påkalle Familiane, gni på ringen
kalle Ordenen til aksjon
la oss stable på beina ein
konspirasjon av nestekjærleik
la oss lokke grensevaktarane inn
i eit bakholdsangrep av tillit, kvele
surmularane bakifrå med ein klem
la oss dolke skeptikarane i ryggen med godleik

det er nyttelaust, vi kjem ingen veg
men snart skal vi alle døy
burleskdansarane og grinebitarane
aksjemeklarane og presidentane
og eg veit kva gravferd
eg vil prioritere

men kven veit
kven veit om ikkje ein plutseleg og fatal
mutasjon fører til ei ukontrollerbar spreiing
av godt humør, eit ebolautbrudd av lystigheit
som breier seg gjennom regjeringskontor og børsar
kven veit om ikkje gatene brått vert fylte
av rullande sosialøkonomar, ristande
av hysterisk latter
kven veit om ikkje kvartalsprognosane
brått vert infiserte av spontane krusedullar

ikke veit eg, men eg veit
at vi alle snart skal døy
og eg veit at før vi kjem så langt
har vi endå litt tid
så kvifor ikkje la oss fyre
med digre kubbar av ømheit
fylle atmosfæra med massive skyer av godleik
la han regne over oss og spreie seg i terrenget
som ei hengemyr av gode tankar

ja, dei vil protestere
dei vil kalle til kamp –
let the Trumpets play
og vi skal smile, vi
skal smile i vårt indre
og vente på at murane skal rase
slik det er føresett,
vente på at velviljen
skal bryte gjennom bymurane, flomme
inn over oss og lyse fred over gatene,
brøyte breide avenyar for barnevognene
spreie seigliva frø av lettsinn
i rådhuskjellarar og bakgater

men før vi kjem så langt
skal store menn med nesten naturleg hår
gripe mikrofonstativa
for å rope sine åtvaringar
og vi skal sende frontsoldatane våre
i møte med dei – komikarane,
kunstnarane, førskolelærerarane
og vi skal pepre dei
med maskingeværsalver av glede
til dei grip etter ordbøkene
med nevar som er for grove til å bla

vi skal kringsetje dei med omsorg
bombardere dei med estetikk
dei kjem ikkje til å skjøne kva som traff dei
dei skal ikkje skjøne bæret
og når forvirringa er total
skal vi stille oss på det lågaste punktet
vi kan finne, gripe den aller minste roperten
og brøle til dei, så stilt vi kan:
de må snakke lågare, vi kan ikkje høyre dykk!